සිසිර කාලේ ආ අමුත්තා

පහුගිය වින්ටරේ( 2026 ජනවාරි) අපේ ගෙදරට අමුත්තෙක් ආවා.  එපාර්ට්මන්ට් එක මගේ උනාට, මම බෝඩින් කාරයා වගේ නෙව ඉන්නෙ? අපේ කිව්වෙ ඒකයි. මම එයාව කලින් මුණ ගැහිලා තියනවා, අස්සරේට ගිහින් නෑ. අපි එයාට මල්ලි කියමුකො.(ඌ මට ඉඳ හිට අයියා කියලත් කියනවා)

ගෙදර ෂෙයාර් කරන් ඉන්න හාදයා - හෝතම්ඹුවායි , මල්ලියි එකට මෙහෙ ඇවිල්ලා තියෙන්නෙ. මුලදි දෙන්නම එකට සර්වයිවල් ජොබ්ස් කලත්, හෝතම්ඹුවා කකුල් වන,වන ඉඳිද්දි, මලයා පට,පට ගාලා දියුණු වෙලා තියනවා. මලයගෙ ප්‍රියමනාප පෙනුමත්, උසස් අධයාපනයෙන් ලැබුණ පන්නරයත්, බාගදා ඒකට ඉවහල් වෙන්න ඇති. මම ඉතිං , හෝතම්ඹුවා නෝජොබ් කම්පැණියෙ ඉන්න කාලෙ, හෝතම්ඹුවාගෙ රෙන්ට් එකත් එක්කම ගෙව්වා. පස්සෙ හෝතම්ඹුවාට තරමක් හොඳ රැකියාවක් ලැබුනාම ආයෙ රෙන්ට් ගෙවන්න ගත්තා,ඒත් පරණ ණය ගැන මීක් නෑ. ආයෙ පස්සෙ කාලෙකත් ලෝයර්ලා හෝතම්ඹුවාව නැති කලාම, ආයෙ අවුරුද්දක රෙන්ට් එකට විද්දා. පස්සෙ කිව්වා ඒකත් පරණ ණයටම දාන්න කියලා.😋

මලය හතර රියන් පුරුසයා, ඒ වගේම ඉහලටම ඉගෙන ගත්ත කෙනෙක්. ඒත් තමන් ගෙ ක්ෂේත්‍රයේ රැකියාවක් කරන්න කැමති වුනේ නෑ - ස්ට්‍රෙස් එකයි ලැබෙන ගාණයි වටින්නෙ නෑ කිව්වා. ඒත් පාඩුවක් වුනේ නෑ,  පහු කාලෙක නියම බිස්නස් පාට්නර් කෙනෙක් ලැබිලා බිස්නස් වලට බැහැල, වැඩි හරියක් සුද්දො ඉන්න පැත්තක "ඉහල මධ්‍ය පාන්තික" ජීවිතයක් ගත කලා. හිත හොඳ ගොබිලෙක් වෙච්ච මලයාට මුල මතක තිබ්බා. 

ඒ දවස්වල (මලයට අග-හිඟ නැති කාලෙ) හෝතම්ඹුවා දවස් ගණන් එහේ ගිහින් ඉන්නවා. මලයට යාන-වාහන(+බෝට්ටු) හැම දෙයක්ම තිබ්බා. ඒ කාලෙ හෝතම්ඹුවා ආපහු එන්නෙ ඉහින්-කනින් ගත්ත, මලය අරන් දීපු තෑගිත් අරගෙනයි. හෝතම්ඹුවා මලයව සම්පූර්ණයෙන් අයිති කරගෙන හිටි නිසාත්, මම දුප්පත් සොලිටරි පක්සියා නිසාත්,  රුපියල් අස්සෙ අලුක්කාල් ගහන්න නොගිහින් මගේ පාඩුවෙ හිටියා. 

ඕන්න එතකොට ට්‍රම්පුච්චා ඇවිත් වටේටම නෙලන්න ගත්තා.  බිස්නස් අවුල් නිසා මලයා මෙහෙ දාලා ලංකාවට යනවා කියලා ගිය අවුරුද්දෙ හෝතම්ඹුවා මට කිව්වා.මම විස්තර දන්නෙත් නෑ, හාර අවුස්සන්න ගියෙත් නෑ. මම හා කිව්වා. 

ඊට පස්සෙ මේ ජනවාරියෙ, සීතල උදෑසනක මලයා බෑග් දෙකකුත් අරගෙන තනියම අපේ ගෙදරට ආව. අපි ඉඳහිට කතා කලා. මලයගෙ සාමාන්‍ය දැණුම, මගෙත් එක්ක බොහෝ දුරට සමපාත වුනත්, අපි දිගට කතා කරනවට හෝතම්ඹුවා කැමති වුනේ නෑ. එහෙන්, මෙහෙන් හින්ට් ගැහැව්වා. පස්සෙ අපේ කතාවලට පෑහෙන්න බැරි බව තේරිලද කොහෙද නිකං හිටියා.  ඔහුම හෝතම්ඹුවාට අරන් දීපු කවුච් බෙඩ් එකේ, මලයටම නිදා ගන්න සිදුවීම දෛවයේ සරදමක්ද මන්දා?

මුලදි දෙන්නම එකට සවාරි ගියත්, පස්සෙ මලයා තනියම සාලෙ ඉන්නවා මම දැක්කා. මලය මුලදි කැබ් වල ඔහුගේ ගමන්-බිමන් ගියා. මම ඔහුට මගේ වන්ඩිය දුන්නා පාවිච්චියට. මලයා දක්ෂ රියදුරෙක්. මට ෂොපින් යන්න ඕන වුනාමත් ඩ්‍රයිව් කලේ ඔහු. මලයා මට එලියට යනකොට, එන්න කිව්වා. අපි නිතරම "ඇමසන් රිටර්න්ස් කුණු ගොඩ" අවුස්සන "ට්‍රෙෂර් හන්ටින්" පවා ගියා. ඒ ගියාම අපි කෑවෙ එලියෙන්. ඔහු මට අලුත් කෑම හඳුන්වා දුන්නා. වැඩි හරියක් ගෙව්වෙ ඔහු. ඉහල සල්ලි කාරයෙක් ලෙස දැණගෙන සිටි මලයා, දිනක් " මට මේ දවස්වල පරිස්සමින් වියදම් කරන්න වෙනවා" කියල කිව්වා. 

මම හාර අවුස්සන්න ගියේ නෑ. ඔහු කියන්න කැමති දේ වලට විතරක් සවන් දුන්නා ඒත් ඊට පස්සෙ මම හිතලම මගේ ෂෙයාර් එක ගෙව්වා. හෝතම්ඹුවාගෙ කෙනහිලි වැඩි වෙනකොට, කතා නොකර ඉන්න කොට, මම මගේ "ඉමෝෂනල් සපෝට්" එක වැඩි කලා. මලයා කිව්වෙ"එයා කතා නොකරනව නං ,මං කා එක්ක හරි කතා කරන්න එපැයි" කියලයි. මලයා ඔහුගේ සැබෑ තත්ත්වය කාටවත් කිව්වෙ නෑ. හැබැයි හෝතම්ඹුවාට ඉව වැටෙන්න ඇති, එතකොට තමා කුඩම්මගෙ සැලකිලි දුන්නෙ. 

weaselton-  හෝතම්ඹුවා

මලයා ඈත පලාතක රස්සාවක් හොයා ගත්තා. හෝතම්ඹුවා මලයව ඩ්‍රොප් කරන්නවත් ගියේ නෑ.මම මගේ වාහනේ දුන්නා සුමානෙකට අරං යන්න. "ඇත්තටම වාහනේ දුන්නද?" කියලා හෝතම්ඹුවා පුදුමෙන් ඇහුවා. මම "ඔව්, මිනිස්සු වැටුනාම තමයි උදව් කරන්න ඕනෙ. ඇයි මම උඹටත් උදව් කලේ වැටිච්ච වෙලාවෙ?" කිව්වාම හෝතම්ඹුවා මීක් නොකියා ලුහුටලා ගියා. හෝතම්ඹුවා මලයා ගැන කිව්වෙ "ඔය කෙලෝගෙන තියෙන්නෙ" කියන කුප්ප කතාව විතරයි. මම ඒක මලයට කිව්වෙ නෑ. "මම මේ වාහනේට පට්ට කැමති මට නැති වෙලාවෙ පිහිටට හිටිය නිසා" කියලා මලයා මගේ පරණ වන්ඩිය ගැන කිව්වා.

මලයගෙ ක්‍රෙඩ්ට් ස්කෝර් අන්තිමයි. "ඔයා ඔච්චර උගත් කෙනෙක් වෙලත් එහෙම වෙන්න ඇරියෙ ඇයි?" කියලා මම ඇහැව්වා. එක්තරා සමාජ මට්ටමක ජීවත්වෙලා වැටුනාම, එක සැරේට ඒක පෙන්නන්න බැරි වුනා කිව්වා. මම කිව්වා "මට තේරුම් ගත හැකියි, ඒත් "ෆයිනෑන්ෂල් ඩිසිප්ලීන්" සහ "එස්කේප් ස්ටැටර්ජි" ගැන ඔයිට වඩා හිතන්න" කියලා. මලයගෙ බිස්නස් සහ පාට්නර් ගැන මම ඇහැව්වෙත් නෑ, එයා කිව්වෙත් නෑ. මම මගේ සීමාවෙ ඉඳගෙන කියන්න ඕනයි කියලා හිතෙන දේ විතරක් කිව්වා. 

ඔහු තමන්ගෙ ගේ විතරක් ඉතුරු කර ගත්තා.  පස්සෙ දවසක, මාව එක්ක ගියා ඒ ගේ බලන්න. ඒක ගෙයක් නෙමෙයි මාලිගාවක්. කුලියට දීලා ඒකෙන් මෝගේජ් එක ගෙවනවා. දෙවනියට පටන් ගත්ත බිස්නස් එකටත් අවුලක් ආවා. කරදර එනකොට එකපිට එනවා කියන කතාව ඇත්ත.

 මම ඔහුට ලොකු උදව්වක් කලා කාටවත් කියන්න එපා කියලා. "මම තෑන්ක්ස් කියන්නද, පිං කියන්නද?"  කියල මලය කිව්වාම "මුකුත් කියන්න එපා, ආයෙ ජීවිතේ ගොඩ ගන්න" කියලා මම කිව්වා. ඔහු මගෙන් ඉල්ලුවෙ නෑ, මට හිතුනා මම කලා. මම ඒක කිව්වෙ ඔහායෝ ඉන්න මගේ ක්ලාස්මේට්ට විතරයි. ඌ නං  කිව්වා, මම කලේ මෝඩ වැඩක් කියලා. "කමක් නෑ, ආවොත් ආව, ගියොත් ගියා. අඩුම ගානෙ මට හොඳ මිත්‍රයෙක් ලැබුනා " මම මිත්‍රයට කිව්වා. 

මමත් දුප්පතෙක්, ඒත් කාටවත් ණය නෑ. හෝතම්ඹුවා මට අදින්න පුබ්බක කියලත් තියනවා. ඒ ඌ වගෙ මම ණය වෙලා, ලෝකෙට පේන්න 7 සීටර් SUV එකක් අරගෙන "පේ චෙක් ටු පේ චෙක්" ලයිෆ් ස්ටයිල් එකක් නොගෙවන නිසා වෙන්ටෑ? මම දැක්කෙ, වැටිච්ච ජීවිතේ ගොඩ ගන්න දඟලන දරුපවුල් කාරයෙක්. ඒ බර තමන්ම දරාගෙන හිටිය පියෙක්. මලයට පපුවෙ කැක්කුමක් ඇවිත් තිබ්බා. මම නිදන් ඉන්න අතරෙ, හෝතම්ඹුවා මලයව තනියම හොස්පිටල් යවලා. මම ඇහැව්වා ඇයි මාව ඇහැරෙව්වෙ නැත්තෙ කියලා. පස්සෙ මලයා මට කිව්වා පපුවෙ අමාරුව ආවෙ, ස්ට්‍රෙස් එක නිසා බව. ඒක මගේ බොක්කටම වැදුනා. අපිත් ජීවිතේ වැටිලා හොම්බෙන් ගිහින් නැත්තෙම නෑනෙ?

ඇත්තටම මලයා ගියාම පාලුවක් දැනුනා. අපි අදහස් හුවමාරු කරගත්තා. ඔහු මට කියා දුන්නා "අවශ්‍ය දේට කතා නොකලාම, ගෝනි නැතුවම කරට ගොඩ වෙන බව".ඔහු මාව වැඩිපුර එලියට යන්න උනන්දු කෙරෙව්වා.  සමහර "ව්‍යාපාර සබඳතා" පවත්වා ගන්න, ඒ සමාජ තත්ත්වයන් ඕන බව ඔහු කිව්වා. මම ඒක පිලිගත්තා. ඒත් ලෝකෙ දුවන්නෙ සල්ලි උඩ බවත්. නැති දා වටේ ඉන්න වැඩි දෙනෙක් වාෂ්ප වෙන බවත් මම ඔහුට මතක් කලා. 

හෝතම්ඹුවා බර්ත් ඩේ එකටවත් විෂ් කලෙත් නෑ, කතා කරන්නෙත් නෑ කියල මලය කිව්වා. මුලින් මලයා මෙහෙ ඇවිත්, අපිව බර්ත් ඩේ එකට කෑමට එලියට එක්ක යන්න හිටියෙ. මම ඇහැව්වා "පයිත්තියන්ද? මේ සල්ලි නැති වෙලාවෙ" කියලා. මම ඔහුව එක්කන් ගිහින් අලුත් නවාතැනට ගෙනියන්න බඩු, ග්‍රොසරි බඩු අරන් දුන්නා. ඇයි කියල ඇහැව්වාම බර්ත් ඩේ ප්‍රසන්ට් එක කියල හිතාගන්න කිව්වා. ඒත් ඔහු බල කලා ඔහු ගානෙ දවල් කෑම කමු කියලා. මම කිව්වා තෝසෙ කඩේට ගිහින් කෑම අරන් යමු කියලා. අපි ගෙදර ඇවිත් හොඳට කාලා, මලය ඉතුරු අරං ගියා රෑට කන්න. අපි බඩු ගන්න ඩොලර් කඩේට ගියාම ඔහු කිව්වා "ලොකු කමකට කියනවා නෙමෙයි, ඉස්සර මම මේ වගේ තැන් වලින් බඩු ගත්තෙ නෑ. ඒත් මට පුලුවන් ඕනම දේකට හැඩගැහෙන්න, ඒත් මගේ පවුලෙ අයට බැරි වේවි" කියලා. මම මුකුත් කිව්වෙ නෑ. ඒක ඔහු විසින්ම විසඳා ගතයුතු දෙයක්.

කාක්කොන්ට ආප්ප 

අපි චැට් කරනවා, ඒත් මම වැඩිය වාත වෙන්න කැමති නෑ, දැන් ඔහු සෙකන්ඩ් ජොබ් එකකුත් කරන නිසා. අපි වැඩිය කතා කරන්නෙ, ලේසියෙන් හදාගන්න ඇහැකි කෑම ගැන, මලයගෙ සෙකන්ඩ් ජොබ් එක ගැන වගේ දේවල් මිසක් හෝතම්ඹුවා ගැන නෙමෙයි. දැන් මලයා හොඳින් හම්බ කරනවා වගේම සෙකන්ඩ් ජොබ් එක එන්ජෝයි කරනවා. මම අවංකවම ඔහුට සුභ පැතුව. ඒත් මම අනවශ්‍ය උපදෙස් දෙන්න යන්නෙ නෑ.  ඔහුගෙ ජීවිතේ ඔහුට ඕනෙ විදිහට කරගෙන යන්න දෙන්න ඕනෙ.

හෝතම්ඹුවාට ඉව වැටිලා ඇති මලයා වෙනස් වෙලා කියලාත්, විසබීජෙ දැම්මෙ මම කියලත්. ඒත් මලයාවත්, මමවත් හෝතම්ඹුවාගෙ නුගුණ කිව්වෙ නෑ.මම කිව්වෙ "ඕනම කෙනෙක් එක්ක ඕනවට වඩා කාලයක් ලඟින් ඉන්න කොට "ක්‍රැක්ස්" පෙන්න ගන්නවා" වගේ දේ විතරයි.  

එක වගේ හිතන මිත්‍රයෙක්ගෙ සමාගමය කියන්නෙ ආශිර්වාදයක්. "අපි වැලිගම්පිටි"යන්න ඉස්සෙල්ලා මුණ ගැහෙන්න ඉඩක් නැද්ද? කියලා එහෙම තව "එක වගේ හිතන මිත්‍රයෙක්" SMS එකක් එව්වා. මට ලංකාවට යන්න හිතෙන්නෙ නැති හේතු තියනවා. ඒ නිසාම එවැනි "මිත්‍ර සමාගම්" මිස් වෙනවා. ඕව් ඔහොම තමයි අපෙ හාංදුන්නේ!

මම පන්සල් යන්නෙ නෑ, නමට බෞද්ධයා. කාටවත් දානෙ කවලා මට දිවිය ලෝකෙට වීසා ගන්න බලාපොත්තුවකුත් නෑ. ඒත් වැරදිලා හරි දිවිය ලෝකයක් හරි ස්වර්ගයක් හරි තිබ්බොත්, මටත් චෑන්ස් එකක් වදීවි නේද?

සමහර මිනිස්සු ජීවත් වෙලා හිටියත් මළා වගෙයි.
-පමුණුවේ පරසිදු සූපවේදී නිදියා-

ජීවිත ගමනේදී අපට විවිධාකාර මිනිසුන් හමු වෙනවා. ඔය අතර, ඉඳහිට ඉන්නවා අපේ ජීවිතයේ සටහනක් තබා යන මිනිස්සුත්. බ්ලොග් ලෝකෙත් එහෙම අය හමුවෙලා තියනවා. බාගදා අපි යන මාවත් කිසිදා මුණ නොගැහෙන්නත් ඇහැකි. ඒත් ඒ සොඳුරු මිනිසුන් පිලිබඳ පසන් මතකය,  මගේ ජීවිතේ පුරාවටම තියේවි

- දොරකඩ ගහේ මූකලං බස්සා-

(ඡායාරූප සහ වීඩියෝ අන්තර්ජාලයෙනි)